top of page
  • happykidsmassage

#6 Het roer om op mijn 50e. Een droom komt uit.


De Gezinsretraite, eindelijk was het dan zover. 3 Gezinnen van in totaal 5 volwassenen en 5 kinderen waren afgereisd naar Frankrijk. Geen idee wat ze precies konden verwachten, maar ze hadden er zin in.

Diezelfde ochtend had ik samen met Walter mijn vorige blog nog even kort besproken waarna de lucht weer geklaard was. We hebben beide dezelfde intentie, de gezinnen en super week bezorgen, en daar gingen we samen onze uiterste best voor doen. Na het eerste deelrondje zondagavond hadden we eindelijk een beeld bij de deelnemers en hoorden we met name de wensen van de kinderen aan. Zwemmen, spelen in de modder, dansen, masseren.... Zwemmen was de grootste uitdaging want het weer liet het echt behoorlijk afweten. Maar omdat maandag de beste dag leek te gaan worden zijn we daar maar meteen mee gestart. Niet in een zwembad, nee in een echte zwemvijver (vol karpers en andere grote vissen, maar dat hebben we pas later verteld). Walter ging stoer met de mannen, kids en een van de moeders mee het water in. Terwijl ik samen met de anderen vanaf het strandje toekeek. Door de kou van de afgelopen dagen had ik al genoeg last van mijn spieren en een duik in de vijver in de regen stond niet bovenaan mijn wensenlijstje. De jongste van de groep bleek de dapperste en was haast het water niet meer uit te krijgen.

Dinsdag ochtend begonnen we met een workshop gezichtsmassage. Omdat Walter die ochtend even wat anders moest doen vroeg ik Linde, of ze model wilde zijn en op verzoek nam ze ook haar gitaar mee. De avond ervoor had ik haar horen spelen en live muziek tijdens een massageworkshop maakt het toch wel extra speciaal. En dat was het ook. Een intiem en bijzonder moment.

Vervolgens zijn we naar de waterval geweest die ik een paar dagen eerder had bezocht. We hadden broodjes en ander lekkers mee voor de lunch, dus werd het een heuse picknick. Wel met trui en jas aan, maar het was toen tenminste droog. En wat hebben we allemaal genoten.

Woensdag was een dag vol uitdagingen. Het regende echt de hele dag en net die dag hadden we besloten dat alle mobiels ingeleverd moesten worden. Even een dagje offline zijn dus. En dat vond niet iedereen leuk natuurlijk. Je beseft dan allemaal weer hoe zo'n ding je leven bepaald en al helemaal dat van de kinderen. Maar de boodschap was duidelijk, de dagen erna zaten ze er minder op. Toen die middag spontaan besloten werd dat we met z'n allen uiteten zouden gaan, sloeg de sfeer snel weer om. En natuurlijk zorgde de andere activiteiten als een Yin-Yoga massage les die gegeven werd door een van de vrijwilligsters en een liedje schrijven samen met Linde, voor de nodige afleiding.



De dagen daarna hebben we nog een hut gebouwd bij de beek waar de kids achter in de buggy heen zijn gebracht. We hebben zelf bloemenboter gemaakt, pizza gebakken en nog veel meer. Het lijkt allemaal leuk en vrolijk, en dat was het zeker ook. Maar iedere ochtend overlegden we even kort wat we zouden gaan doen. Achter elke activiteit zat ook wel een doel. Een uitdaging. Denk aan grenzen verleggen, samenwerken, leren over de natuur, weer in verbinding komen met elkaar. Het moddergevecht was bijvoorbeeld ook bedoeld voor de volwassenen om het innerlijk kind weer naar boven te halen. En dat is gelukt. Hoewel het in eerste instantie een activiteit voor de mannen en jongens zou zijn, hebben de meiden, een van de moeders en ik me al snel bij ze aangesloten. Tijdens een van mijn opleidings weekenden tot therapeutisch begeleider hadden we dat ook eens spontaan gedaan. Ik koester daar altijd nog warme herinneringen aan en kon het niet laten nu ook lekker mee te doen. Die snee die later onder in mijn voet bleek te zitten had ik er graag voor over.

Naast alle activiteiten maakte we ook tijd vrij voor individuele sessies als dat nodig was. De samenwerking met Walter ging zo goed en automatisch dat we vaak maar weinig woorden nodig hadden om het programma op elkaar af te stemmen en taken te verdelen.

Er is geen enkel moment geweest dat we iets anders in gedachten hadden. Volgens de gezinnen waren we ook een goed team, en zo voelde het ook voor mij. Gelukkig maar.


Daarnaast was ik heel dankbaar dat Linde er was die zowel de lunch als het avondeten voor ons verzorgde. Als we dan even pauze hadden stond alles al voor ons klaar en konden we even rustig genieten. Linde kan overigens prachtig zingen (kijk maar eens op https://www.instagram.com/annalinde.music/) en ik heb naast haar kookkunsten en gezelligheid ook genoten van haar mini optredens.

Alles bij elkaar kijk ik terug op een FANTASTISCHE week. Een droom die is uitgekomen om dit te mogen en kunnen doen. En ondanks het weer, wat echt de hele week slecht is geweest (ja ik weet dat het in Nederland beter was) hebben we een prachtig compleet programma neer kunnen zetten vol mooie herinneringen en inspiratie waar de gezinnen thuis ook nog mee aan de slag kunnen.

Dit smaakt dan ook naar meer, en voor volgend jaar staat de gezinsreataite alweer genoteerd in mijn agenda in dezelfde periode op dezelfde locatie. :-)

Hopelijk dan wel met beter weer.



De maandag na de retraite ben ik weer in mijn busje gestapt om van de terugweg een soort raod-trip te maken. Ik heb namelijk zoveel toffe plekken bezocht. Van kastelen tot holwoningen, kerken, historische dorpjes. Ik heb vele honderden kilometers gereden en me steeds weer laten verrassen wat ik tegen kwam. Soms prikte ik een einddoel op de kaart en keek dan wat er onderweg te zien was. Er waren dagen dat dat zoveel was dat ik het einddoel niet haalde. En weet je, dat was allemaal goed. Na de best wel intensieve week waarin je toch de hele tijd aan staat zeg maar, vond ik het heerlijk om alleen op pad te zijn. Met niemand rekening te hoeven houden. Vorig jaar heb ik zowel over de heenreis als de terugreis 9 dagen gedaan en toen door een heel ander deel van Frankrijk gereisd. Ik weet nog dat ik toen verschillende momenten van eenzaamheid had. Ik betrapte me er op dat ik toen foto's deelde op sociale media voor een stukje contact.

Ook dit jaar heb ik de nodige foto's gedeeld. Maar mijn gevoel daarbij was anders. Het was niet uit eenzaamheid maar ter inspiratie. Ik merk, uit veel berichten die ik krijg, ook privé, dat mensen op die manier met mij mee konden genieten van mijn reis. Onbekenden de op afstand mee gingen en genoten van mijn foto's. Het is mooi als je met zoiets simpels anderen blij kan maken of kan inspireren.

In de onderstaande ansichtkaart die ik aan familie en vrienden heb gestuurd staan een aantal van de hoogtepunten.

Zaterdag 11 mei ben ik weer veilig aangekomen bij mijn caravan. De voortent was ondertussen afgebroken en de spullen waren door mijn vader en een kennis met een stuk zijl afgedekt. Het zag er dus niet heel gezellig uit. Omdat ik niet goed wist waar ik moest beginnen, binnen stond het al aardig vol met spullen omdat de voortent weg is. Ben ik eerst maar eens rustig gaan zitten en heb iets gegeten. Toen heb ik maar opgeruimd wat kon en ben lekker een stuk met Puck gaan wandelen. Weer terug bij de caravan werden we begroet door een heuse mussenbrigade die ons aanviel. We zijn maar naar binnen gevlucht en omdat ik die nacht mijn draai niet kon vinden ben ik halverwege de nacht zelfs in de bus gaan liggen.

Het is weer even wennen. En het wordt ook tijd dat ik nu serieus ga nadenken wat ik wil en ga doen. Ik heb al wat plannen, maar moet die eerst nog even met wat mensen overleggen.

Dus daarover later meer. In ieder geval is het wel zo dat ik me in Frankrijk echt thuis voel. Samen met Gerard hier mooie gesprekken over gehad. Maar we gaan zien hoe het allemaal loopt. Eerst morgen maar weer aan het werk.


Wel grappig, ik kreeg de vraag of ik geen spijt heb dat ik mijn chalet heb verkocht. Om eerlijk te zijn heb ik geen seconde meer aan het chalet gedacht. Dus nee, ik mis het ook niet.

Morgen komt er als het goed is een nieuwe voortent. Dus volgend weekend ziet het er hier alweer heel anders uit. Ik maak me niet zo snel druk meer. Ik heb een soort innerlijke rust gevonden. Hoewel ik mijn eigen plekje nog niet gevonden heb weet en voel ik dat er dingen in beweging zijn en ik ga zien wat die me gaan brengen. Tot die tijd zit ik prima in mijn caravan. Ik voel zoveel dankbaarheid dit ik dit allemaal kan doen en zoveel mag meemaken.

Tja, en dat dan onverwacht de deur open vliegt als je door een bocht gaat omdat het slot het ineens begeeft en je de deur dan maar even moet vastbinden, dat maakt het ook weer spannend. Balen dat het weer extra kosten met zich mee gaat brengen wordt het niet anders van. Het kan allemaal nog zoveel erger denk ik dan. Het is voor nu even opgelost en morgen bel ik de garage wel.

Dankbaar zijn voor al het moois dat er wel is voelt zoveel beter.

Wil je meer vakantiefoto's zien? Volg me dan op facebook of instagram https://www.instagram.com/corina_elzenaar/


ontspannen groetjes

Corina

ps: Heb je mijn blog gelezen, dan zou ik het leuk vinden als je een berichtje achter laat.


129 weergaven1 opmerking

Recente blogposts

Alles weergeven

1 Comment


Hans Van Tol
Hans Van Tol
2 dagen geleden

eindelijk je blog even teruggelezen Corina, leuk je te hebben mogen ontmoeten op ldv en support te hebben mogen leveren bij jullie eerste retraite samen... vooral de pizza bakkerij en samen delen daarvan en de fijne gesprekken zijn me bijgebleven! groetjes, Hans

Like
bottom of page