top of page
  • Foto van schrijverCorina Elzenaar

#5: Het roer om op mijn 50e. Terug naar Frankrijk.

Bijgewerkt op: 28 apr.


De regen komt met bakken uit de lucht. Een mooi moment om de tijd te nemen om mijn avonturen van afgelopen week met jullie te delen. Want eindelijk was het dan zover. Na een jaar kon ik opnieuw met mijn busje richting Frankrijk. Een reis waar ik enorm naar uit heb gekeken. Maar ik vind het ook spannend. Hoe zal het zijn? Zal er veel veranderd zijn of juist niet? Hoe dan ook. Vol goede moed stap ik op zondag 21 april in mijn volgeladen busje. Die ochtend heb ik nog even geholpen bij BlauwHemel met het uitchecken van de gasten en uitzoeken van de was. Rond een uur of 2 kan ik dan eindelijk op pad. Ik heb het voornemen om in één ruk naar Frankrijk te gaan. Wel bovenin hoor. Maar voorbij Nederland en België zodat ik niet veel hinder meer zal hebben van het vrachtverkeer. Uiteindelijk ben ik ruim 5 uur onderweg. Ik merk dat met name het laatste stukje best pittig is. De laatste tijd heb ik last van mijn oog en die begint duidelijk vermoeid te raken. Maar ik kom veilig aan op de eerste stop. Een simpele plek bij een kleine visvijver aan de rand van een dorpje. Naast me staat een grote camper, dus ik ben er niet helemaal alleen.

Vorig jaar ben ik langs Luxemburg gereisd, maar dit jaar wil ik ook wat van de kust zien. En mijn eerste stop de volgende dag is dan ook een dik uur reiden naar een prachtige plek aan zee. Whauw, wat een uitzicht. Dat was het stuk omrijden meer dan waard. Ik twijfel of ik nog verder langs de kust zal gaan of toch al richting het binnenland zal gaan. Ik heb nog een toffe plek gezien, maar die is zeker 1 1/2 uur extra om, en dat ook weer terug. En mijn oog geeft duidelijk aan dat ik toch een beetje moet oppassen. Dus luister ik naar mijn lichaam, volg de route landinwaarts en rij steeds circa 1 tot 1 1/2 uur om vervolgens weer even te stoppen. Soms wat te drinken, te rusten of omdat ik langs een toffe plek kom waar ik echt even wil stoppen.

Die vrijheid vind ik echt fantastisch. Vaak, wanneer we een eindbestelling hebben, gaan we daar via de kortste weg naartoe. Zo gingen we vroeger ook naar onze vakantiebestemming. Ik zag onderweg altijd zulke toffe plekjes, maar er was geen tijd om te stoppen. En nu ik zelf kan bepalen gun ik mezelf de tijd om me te laten verrassen wat er op mijn pad komt. En dus ook even een tussenstop te maken als het de moeite waard is. En ook dit jaar ben ik daarin niet teleurgesteld. Van molens tot kastelen. Velden vol koolzaad en schattige Franse dorpjes. Ik ben het onderweg allemaal tegen gekomen. Uiteindelijk ben ik woensdag aan het eind van de ochtend aangekomen op Le Domaine Vert. Het was bijzonder om de oprit weer op te reiden. Deze keer hoefde ik geen rekening te houden met een cameraploeg die eerst alles moest klaarzetten en me rustig een uur in de brandende zon lieten wachten. De zon zelf is trouwens helaas de afgelopen dagen nog ver te zoeken. De tweede nacht in mijn busje had het zelfs gevroren. Ik was blij dat ik toen wel op een camping stond en even de kachel aan kon doen. Als ik slaap merk ik er niet veel van, maar uit bed komen gaat toch wat minder enthousiast wanneer het rond het vriespunt is in de bus.

Maar goed, ik volg dus net als vorig jaar het bordje: Le Domaine Vert. Ik weet nog hoe mijn hart vorig jaar tekeer ging van de spanning. Dat is deze keer wel anders. Deze keer is het meer een gezonde nieuwgierigheid. Aangekomen bij de stal zie ik meteen al dat de ingang is veranderd. Ik ben benieuwd wat er het afgelopen jaar nog meer is veranderd.

Al snel hoor ik een bekende stem. Nee het is niet die van Walter maar die van Gerard. Wat velen niet weten is dat Gerard en ik elkaar al meer dan 10 jaar kennen. Gerard is vorig jaar op Le Domaine Vert gaan wonen, net een paar weken voordat ik kwam. Stom toevallig waaruit wel weer bleek hoe klein de wereld soms kan zijn en we blijkbaar nog meer van elkaar mogen leren. Ons hele verhaal daarover is weggelaten op tv, en dat is ook prima. Maar het is fijn hem weer te zien. Hij heeft een belangrijke invloed gehad op mijn leven en dat van mijn dochters. Mede dankzij hem zijn we open gaan staan voor oa regressie therapie, familie opstellingen en zijn we meer op het pad gekomen van "bewust leven". Maar hij was ook de eerste die me in aanraking heeft gebracht met wildplukken. En we gingen er samen regelmatig op uit om te fotograferen. Liefde voor de natuur is echt een passie die we delen dus het is dan ook niet vreemd dat hij hier een jaar later nog is want WHAUW, wat is hier hier toch mooi! Hij lijkt hier aardig zijn draai in het mooie Frankrijk gevonden te hebben en soms voel ik een klein gevoel van gezonde jaloezie om te zien hoe gemakkelijk hem dit eenvoudige leven afgaat. Vergeleken bij hem leef ik nog in luxe. De afgelopen jaren hadden we met ups en downs contact maar door alles wat er na de opnames is gebeurt waren we het contact verloren en om eerlijk te zijn vond ik het spannender hem weer te ontmoeten dan Walter. Maar gelukkig voelde het als snel weer vertrouwd en goed en ook de laatst genoemde kwam even later aangelopen en begroete me met enthousiast een: He ben je er al?

Omdat het veel regende en hij nog niet verhuurd was, mocht ik mijn intrek nemen in de blokhut. Wel even wat anders dan "de Gite" waar we vorig jaar in verbleven. Maar er staat een heerlijk bed, een goede kachel en er is altijd nog een stuk meer ruimte dan in mijn bus. Mocht je dan niet in "de Gite"? Zeker wel. Maar omdat dat daar ook een gezin in gaat die meedoet met de gezinsretraite leek me dat geen goed plan. En de blokhut staat op een prachtig plekje. Afgezonderd van de rest van het terrein met uitzicht over de velden.

Een heerlijke plek om me terug te trekken. Wat een vrijheid. Wel even wat anders dan op de camping zullen we maar zeggen.

Er hing die dag van aankomst wel een beetje een rare sfeer. Eten was even ieder voor zich. Niet helemaal zoals ik me had voorgesteld. Maar oke. Eigenlijk was het dus bijna hetzelfde als vorig jaar. Alles ging een beetje..... bijzonder. Maar ik had gelukkig nog soep en lekkere broodjes gehaald en dat bij een fantastisch uitzicht. Mij hoor je niet klagen hoor.

De avond erna werd het overigens helemaal goed gemaakt want Walter had heerlijk gekookt voor het team en ik was de avond erna aan de beurt om voor de groep te koken en hebben we gezellig gezamenlijk in het grote huis gegeten.


Maar ondanks dat kon ik de dagen erna moeilijk mijn draai vinden. De energie voelde voor mij onrustig. Zelfs Paultje de pauw die zich vorig jaar constant liet horen en zien is stil en zit vaak op het landgoed van de buren. Er zijn dingen veranderd op het landgoed zoals de badkamers voor de gasten, die zien er top uit. Extra douches etc. Maar op andere meer persoonlijke vlakken lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Het is moeilijk uit te leggen. Ik besloot dan ook wat afstand te nemen en net als iedereen hier doet, mijn eigen weg te gaan. Veel de natuur in en de mooie regio te gaan verkennen.

Me afvragend waar het gevoel precies door komt dat ik een bepaalde onrust ervaar. Me niet helemaal op mijn plek voel. Ik realiseerde me steeds meer hoe we in een soort soap hadden geleefd vorig jaar. Een bubbel voor "het perfecte plaatje". Maar de werkelijkheid is anders. Daarnaast kreeg ik steeds meer verhalen te horen over hoe er hier naar bepaalde dingen was gekeken toen het is uitgezonden. En dat maakte het gevoel er niet beter op.

En om eerlijk te zijn had ik verwacht dat de groep die er standaard is meer in harmonie met elkaar zou zijn. Een team, zoals het team van BlauwHemel wat ik op dit moment gewend ben. Op Le Domaine Vert is het meer ieder voor zich. En voor iedereen hier is dat blijkbaar prima en helemaal goed natuurlijk. Maar ik wordt me daardoor wel nog meer bewust wat een fijne plek ik nu mag werken. Ook goed om me even extra bewust van te zijn. Daarnaast merk ik dat ik vooral degene ben die veranderd is. Er is het afgelopen jaar natuurlijk veel gebeurd en ik heb belangrijke keuzes gemaakt. Mede dankzij het hele avontuur van vorig jaar. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen, sta meer in mijn kracht. Dit heb ik zeker deels ook te danken aan mijn fijne collega's en de toffe plek waar ik nu werk. En dat was vorig jaar natuurlijk wel anders. De intentie waarom ik naar Frankrijk ging was totaal anders. Door de gesprekken die ik hier nu heb en van wat ik nu om me heen zie gebeuren realiseer ik me alleen maar meer dat we echt geen kans hebben gehad om dat waarvoor we zijn afgereisd naar Frankrijk. En dat vreet een beetje. Al ben ik achteraf blij dat het zo gelopen is. Ik hou van open, transparant en eerlijk. Hoe mooi de plek ook is, het is niet mijn thuis. Opvallend was ook dat ik tijdens mijn eerste wandeling een vos tegen kwam. En twee dagen later weer. Interessant om te lezen wat die mij op spiritueel vlak te vertellen heeft. Je niet meer voor de gek laten houden......

Ik voelde dat ik de reis nog een keer mocht maken. En hij heeft me ondertussen de eerste inzichten al gegeven. Doordat ik veranderd ben merk ik dat het moeilijker is om op elkaar af te stemmen zoals we dat vorig jaar wel goed konden. Maar goed genoeg om de komende dagen samen de gezinsretraite te geven. Het hoofddoel waarvoor ik deze keer hier naartoe ben afgereisd. Een droom die uit komt. En ik hoop het begin van velen, of dat nu hier is of elders. En eigenlijk was het ook best heerlijk om de afgelopen dagen lekker zelf door de mooie omgeving te toeren. Prachtige plekken te ontdekken waar we samen met de gezinnen heen kunnen. Inspiratie op te doen voor de retraite. Zo zie je maar weer, gewoon je gevoel volgen en dan loopt het allemaal zoals het de bedoeling is.

En vandaag zullen de gezinnen dan ook echt aankomen. Ik ben heel benieuwd naar ze. Wat is hun intentie. Waarom zijn ze net als ik helemaal hier naartoe afgereisd? En kunnen we ze datgene bieden wat ze verwachten? Altijd spannend natuurlijk. Ik heb al zoveel leuke ideeën wat we kunnen gaan doen.

Maar we gaan per dag het programma op ze afstemmen hebben we besloten.

Gisteren hebben we al wel de tempel vast in orde gemaakt en onder de hangar een begin gemaakt met opruimen. Want helaas wordt er ook voor de komende week nog de nodige regen voorspelt. Ik heb zelfs onderweg al extra laarzen, een trui, fleecejack en regenjas gekocht. Want een zomerse blouse heb ik de afgelopen week nog niet kunnen dragen. Enkel truien en een dik vest er overheen. Al twee dagen hebben we enorme buien gehad. Ik ben dankbaar dat ik dan niet in mijn busje hoef te zitten. Maar we gaan er zeker het beste van maken en ik ben super benieuwd wat deze week zal gaan brengen.

Na de gezinsretraite heb ik nog een week vakantie en ga ik in alle rust weer terug rijden richting Nederland en me opnieuw laten verrassen wat er op mijn pad mag gaan komen.

Wordt vervolgt.


Wil je meer foto's zien van mijn reis? Volg me dan op instagram via https://www.instagram.com/corina_elzenaar/ of facebook https://www.instagram.com/corina_elzenaar/

Ontspannen groetjes

Corina Elzenaar

296 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Kommentit


bottom of page